|
|
PUBLIKACJA : Sąd Rejonowy w Zamościu |
Wydział : I Wydział Cywilny
WYROK-INNE
|
2007-10-11 woj. lubelskie
ZAMOŚĆ, powiat zamojski
Dotyczy : Powiat Zamojski
Sygnatura akt : akt I C 146/07
Sąd Rejonowy w Zamościu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia SR Jacek Zalewski
Protokolant: apl. sąd. Katarzyna Dawid
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 roku w Zamościu
na rozprawie sprawy z powództwa Mariusza T.
przeciwko Powiatowi Zamojskiemu
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda Mariusza T. kwotę 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) z odsetkami ustawowymi od dnia 3 lipca 2007 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda Mariusza T. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sygn. akt I C 146/07
UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 3 lipca 2007 roku powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od Powiatu Ziemskiego Zamość, reprezentowanego przez Starostę Zamojskiego, kwoty 425,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia pozwu oraz zasądzenia kosztów procesu według norm ustawowo przepisanych (k. 1 - pozew).
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w lipcu 2004 roku wpłacił kwotę 500,00 złotych tytułem opłaty za kartę pojazdu. Natomiast zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. akt U 6/04, wpłata przekraczająca kwotę 75,00 złotych była nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją. Powód podniósł, że pozwany odmówił mu zwrotu nadpłaty (k. 1 - uzasadnienie pozwu).
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o jego odrzucenie oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisowych (k. 11 - odpowiedź na pozew).
Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany wskazał, iż uiszczenie opłaty za kartę pojazdu przez powoda nie jest źródłem stosunków cywilno - prawnych łączących powoda z pozwanym, a jest ono czynnością materialno - techniczną. Podniósł, że organ samorządowy pobierając tą opłatę, dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej, która to czynność wynika wprost z przepisów prawa.
Pozwany wskazał także, iż do rozpoznania tej sprawy nie jest właściwy sąd powszechny. Według pozwanego w przedmiotowej sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna i dlatego zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. pozew powinien zostać odrzucony (k. 11 - 12 - uzasadnienie odpowiedzi na pozew).
W piśmie procesowym z dnia 9 października 2007 roku pozwany Powiat Zamojski podniósł, że pobrał on od powoda opłatę za wydanie karty pojazdu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.)
Zgodnie zaś z § 1 tego rozporządzenia za wydanie karty pojazdu przy pierwszej
rejestracji pobierana jest opłata w wysokości 500 złotych. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku stwierdził, że przepis ten jest niezgodny z Konstytucją. Wyrok Trybunału wszedł w życie 1 maja 2006 roku. Pozwany podniósł, że norma prawna uznana za niekonstytucyjną zostaje włączona do systemu norm prawa obowiązującego, z tych względów orzeczenie o niekonstytucyjności normy prawnej wywołuje skutek na przyszłość. Skoro powód uiścił opłatę w okresie obowiązywania wymienionego rozporządzenia, a przed orzeczeniem Trybunału, zdaniem pozwanego jego żądanie jest bezzasadne. Nadto pozwany wskazał, że w sprawie pozwanym nie powinien być Powiat Zamojski, ale Skarb Państwa, ponieważ rozporządzenie, na podstawie którego powód uiścił opłatę zostało wydane przez ministra właściwego do spraw transportu (k. 20 - 21 - pismo pozwanego).
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:
W lipcu 2004 roku powód zarejestrował w Starostwie Powiatowym w Zamościu sprowadzony z zagranicy samochód marki Honda. Za wydanie karty pojazdu zgodnie z obowiązującymi wówczas § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu zapłacił 500 złotych. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 złotych jest nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją.
Powód wystąpił do Starostwa o zwrot kwoty 425 złotych. Od odmownej decyzji zaś odwoływał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyczerpując drogę administracyjną dochodzenia swego roszczenia (k. 25 - zeznania powoda; fakt niesporny). Wyżej ustalony przez Sąd stan faktyczny nie był pomiędzy stronami sporny. Sporne były jedynie kwestie prawne, dotyczące legitymacji biernej oraz zastosowania w przedmiotowej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego powód uiścił opłatę za kartę pojazdu.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Roszczenie powoda o zapłatę kwoty 425 złotych jest zasadne.
Na wstępie wskazać należy, iż podniesiony w odpowiedzi na pozew przez pozwanego Powiat Zamojski zarzut niedopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie jest niezasadny. Zgodnie bowiem z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt III CZP
35/07 dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (opubl.
LEX nr 258519). Powyższy pogląd podziela Sąd Rejonowy orzekający w niniejszej sprawie.
Zważywszy na powyższe postanowieniem, wydanym na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 roku, Sąd odmówił odrzucenia pozwu (k. 18 - postanowienie).
Nietrafny jest również zarzut pozwanego, zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 9 października 2007 roku, iż to nie Powiat Zamojski, ale Skarb Państwa powinien być pozwanym w sprawie. Wskazać należy bowiem, iż stosownie do treści art. 5 pkt l ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2003 roku, Nr 203, poz. 1966) źródłami dochodów własnych powiatu są wpływy z opłat stanowiących dochody powiatu, uiszczanych na podstawie odrębnych przepisów.
Opłatami, które wpływają na rachunek budżetu powiatu, są zaś bez wątpienia tzw. opłaty komunikacyjne, regulowane ustawą z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, a więc także i opłata za wydanie karty pojazdu (w: E. Ruśkowski, J. Salachna, Ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2004).
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż opłata z tytułu wydania karty pojazdu uiszczona przez powoda stanowiła dochód budżetu powiatu. W niniejszej sprawie, to jest w sprawie o zapłatę, nie jest istotne, jaki organ wydał niekonstytucyjny przepis prawny, na podstawie którego nastąpiło wzbogacenie innego podmiotu. Istotne jest zaś, jaki podmiot faktycznie wzbogacił się wskutek czynności podjętej na podstawie tego niekonstytucyjnego przepisu. Podmiotem tym zaś był w przedmiotowej sprawie Powiat Zamojski.
W tym miejscu wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 złotych jest nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny, uwzględniając wniosek przedstawicieli Ministra Transportu i Budownictwa, uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia l maja 2006 roku celem umożliwienia wprowadzenia do tego czasu - bez pozbawiania powiatów odpłatności za ich czynności nowej regulacji, zgodnej z postanowieniami Konstytucji.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Trybunał wskazał, że opłata ustalona w § ust. 1 kwestionowanego rozporządzenia stanowi nie tylko zwrot kosztów wyprodukowania karty oraz kosztów jej dystrybucji - co było intencją ustawodawcy - ale także pozaustawową daninę publiczną na pokrycie kosztów innych czynności organów administracji.
Taka zaś regulacja jest naruszeniem zasady wyłączności ustawowej przy stanowieniu danin publicznych (art. 217 Konstytucji). Trybunał wskazał, że opłata charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym że w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym.
Cechą charakterystyczną odróżniającą opłatę od podatku jest jednak jej odpłatność (podatek jest świadczeniem nieodpłatnym), tzn. że w zamian za opłatę podmiot ją uiszczający ma prawo żądać usługi, towaru lub działania ze strony organu publicznego. Opłaty pobierane są bowiem w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, dokonywanymi w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. W klasycznej postaci opłaty odznaczają się pełną ekwiwalentnością.
Oznacza to, że wartość świadczenia administracyjnego odpowiada wysokości pobranej opłaty, co odróżnia je od podatków i innych danin publicznych. Opłaty publiczne pobierane są zawsze w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (samorządu terytorialnego).
Trybunał Konstytucyjny podniósł, iż w jego przekonaniu podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości 500 zł, niepozostające w związku z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Takie rozwiązanie oznacza uregulowanie przez organ wydający akt wykonawczy materii zastrzeżonej do regulacji ustawowej. Opłata ta, w części wynikającej z jej podwyższenia stanowi bowiem nową daninę publiczną, co narusza postanowienia art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym tego rodzaju daniny mogą być nakładane tylko ustawą. § l ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym.
W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał także, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ("Za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł") jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 prawa o ruchu drogowym ("określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu") i z ust. 5 wymienionej ustawy ("W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów").
Niezgodność niniejszego rozporządzenia z ustawą polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Organ wydający rozporządzenie nie jest umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych.
Wykonujący upoważnienie do wydania rozporządzenia nie może przypisywać ustawodawcy oczekiwań dotyczących treści tego aktu, jeżeli oczekiwania te nie zostały wyraźnie wskazane w ustawie. Kwestionowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich § 1 ust. 1 rozporządzenia pozostaje zatem w sprzeczności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 prawa o ruchu drogowym, gdyż niezgodnie ze wskazanymi tam wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustala opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje Trybunał Konstytucyjny podniósł, że tym samym kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy.
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc nie opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy.
Stosownie do treści art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów.
W cytowanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż zakwestionowany przepis rozporządzenia utraci moc obowiązującą od dnia 1 maja 2006 roku. Nie oznacza to jednak wbrew twierdzeniom pozwanego, że orzeczenie Trybunału nie odnosi się do stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą. Podnieść należy bowiem, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu niekonstytucyjny był od chwili jego wydania.
Natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdziło jedynie istnienie niezgodności tego przepisu z Konstytucją i przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym i uchyliło ten przepis z dniem 1 maja 2006 roku.
Jednakże podkreślić należy, iż czynności związane z pobieraniem opłaty za
kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych były podejmowane na podstawie niezgodnego z Konstytucją przepisu. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego miało charakter deklaratoryjny to jest stwierdziło jedynie istnienie tej niezgodności.
Nadto wskazać należy, iż w uchwale z dnia 4 grudnia 1987 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 70/87 Sąd Najwyższy stwierdził, że opłaty z tytułu kosztów eksploatacji oraz remontów domów wielomieszkaniowych zarządzanych przez państwowe jednostki organizacyjne, pobrane - na mocy § 30 ust. 1 pkt 1 i § 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 roku w sprawie
szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, kosztów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami (Dz. U. Nr 47, poz. 239; zm.: Dz. U. z 1986 r. Nr 3, poz. 17) - od właścicieli w tych domach za czas od dnia 1 stycznia 1986 roku do dnia 17 marca 1987 roku, podlegają zwrotowi na ich rzecz stosownie
do przepisów o nienależnym świadczeniu (art. 410-411 k.c.); zwrotu opłat zasądzonych prawomocnym orzeczeniem sądowym można dochodzić w trybie określonym wart. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98) (opubl. OSNC 1988/6/82).
Powyższa uchwała odnosi się wprawdzie do przepisów innego aktu normatywnego niż w niniejszej sprawie i zapadła na gruncie przepisów Konstytucji i ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, które obecnie już nie obowiązują, jednakże w ocenie Sądu jest ona także aktualna w obecnie obowiązującym stanie prawnym.
W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że stwierdzenie niezgodności przepisu akt normatywnego z aktem wyższego rzędu musi poprzedzać ustalenie, że przepis ten był od początku sprzeczny z normami prawnymi wyższego rzędu. Z wadliwego aktu prawnego nie wypływa zaś powinność zachowywania się w sposób zgodny z zawartymi w nim nakazami. Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż pobrana przez pozwanego od powoda oplata za kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych stanowiła nienależne świadczenie.
Nienależne świadczenie jest szczególnym rodzajem bezpodstawnego wzbogacenia. Mają zatem do niego zastosowanie przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia. Stosownie zaś do treści art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle
zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.
W niniejszej sprawie w chwili spełniania świadczenia przez powoda to jest uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 złotych wprawdzie istniała podstawa prawna tego świadczenia, jednakże następnie, na skutek stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny jej niezgodności z
Konstytucją oraz z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, odpadła ona. Zgodnie zaś z powyższymi przepisami zasadą jest zwrot bezpodstawnego wzbogacenia, także wtedy, gdy miało ono postać świadczenia nienależnego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż czynność polegająca na pobraniu od powoda za wydanie karty pojazdu opłaty przewyższającej kwotę 75 złotych, została podjęta na podstawie przepisu niekonstytucyjnego, a zatem pozwany, pobierając nienależne świadczenie, bezpodstawnie wzbogacił się kosztem powoda. Ponadto wskazać należy, iż przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna
decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Skoro zatem takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może stanowić podstawę wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania, bądź uchylenia decyzji, to tym bardziej orzeczenie takie należy mieć na uwadze, rozstrzygając o zgodności z prawem działań podjętych na podstawie niekonstytucyjnych przepisów w postępowaniu, które dopiero toczy się przed Sądem.
Nie można bowiem stawiać w gorszej sytuacji osoby, która przekonana o legalności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu dobrowolnie uiściła przewidzianą w nim opłatę za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 złotych. Osoba taka może zatem dochodzić od podmiotu, który pobrał tą opłatę, to jest od powiatu, zwrotu nienależnej części tej opłaty na podstawie przepisów regulujących zwrot nienależnego świadczenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 425 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wytoczenia powództwa (to jest od dnia 3 lipca 2007 roku). Podstawą prawną zasądzenia odsetek jest przepis art. 481 § 1 lec., który stanowi, iż wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego.
Stosownie do treści art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu.
W niniejszej sprawie koszty te stanowiła opłata od pozwu w kwocie 30 złotych, zaś stroną przegrywającą jest pozwany. W związku z powyższym na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 30 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Z tych względów na podstawie przytoczonych przepisów należało orzec jak w sentencji. |
Link :
http://www.ebos.pl/ogloszenia/898_sad_rejonowy_w_zamosciu_powiat_zamojski_wyrok_
inne
|
Żadna część jak i całość treści zawartych w dzienniku EBOS.PL nie może być powielana i rozpowszechniania lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody redakcji EBOS.PL.
Uwaga! Ogłoszenia i komunikaty sądowe są przekazywane do publikacji wyłącznie na EBOS.PL i ewentualne ich powielanie i dalsze rozpowszechnianie poza EBOS.PL jest zabronione. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody redakcji dziennika EBOS.PL lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
|
|
|
| ZNAJDŹ OGŁOSZENIE LUB WYROK |
|
|
|
|
NAJNOWSZE ARTYKUŁY
|
|
|
|
NAJNOWSZE INFORMACJE w czytniku Cafe News
|
Cafe News to innowacyjne narzędzie udostępniające aktualne informacje poprzez czytnik RSS. Zainstaluj darmowy czytnik RSS i wykorzystaj go do odbierania aktualnych wiadomości ze strony dziennika EBOS.PL klikając na jeden z kanałów tematycznych:
|
|
|
|
|
Przyszłość elektronicznego dozoru skazanych
• Zaginionego znajdziemy bez GPS?
• Hakerzy mogą atakować samochody
• Twój samochód jest już bezpieczniejszy
Artykuły i wiadomości
