|
|
| Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi |
Wydział : VII Wydział Karny
WYROK-INNE
|
2010-01-18 woj. łódzkie
ŁÓDŹ
Dotyczy : Grzegorz Pakuła, s.Jerzego ur.26.03.1968r w Łodzi
Sygnatura akt : VII K 126/10
oskarżonego Grzegorza Pakułę uznaje winnego tego ,że w okresie od co najmniej 26 maja 2007r. do sierpnia 2007roku rozpowszechniał za pomocą środków masowego komunikatora-stron internetowych www.djb.com.pl,www.djb.pl(będących własnością DJB Doradztwo Jakościowe i Budowlane Marcin Chorąży i Grzegorz Pakuła s.c.) oraz www.djb2.com.pl(będącej własnością Grzegorza Pakuły)treści pomawiające Marcina Chorążego,które mogły narazić go na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania jego działalności polegającej na wdrażaniu systemów zarządzania jakością ISO 9001,czym wyczerpał dyspozycję art.212§2 w zw. z §1 kk i na podstawie art.212§2kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 70 stawek diennych po 25 złotych każda stawka ,oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości . |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/967_sad_rejonowy_dla_lodzi_widzewa_w_lodzi_grzegor
z_pakula_wyrok_inne
|
| Sąd Rejonowy w Koszalinie |
Wydział : II Wydział Karny
WYROK-PROWADZENIE POJAZDU MECHANICZNEGO W STANIE NIETRZEŹWOŚCI
|
2010-03-10 woj. zachodniopomorskie
KOSZALIN
Dotyczy : skazany Wiesław Kosmala, s. Czesława i Ewy z domu Załaszczyk
Sygnatura akt : X K 2026/09
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie X Wydziału karnego
z dnia 10/03/2010 roku, sygn. akt X K 2026/09,
skazano Wiesława Kosmalę, s. Czesława i Ewy z domu Załaszczyk, ur. 25/05/2982r. w Koszalinie za to, że:
w dniu 11 października 2009 roku około godz.23.50, w Koszalinie na ulicy Władysława IV-go prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki Audi 80 o nr rej. 4RR922, znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,97 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a §1 kk na karę:
- 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 (trzech) lat próby,
- grzywny 150 (stu pięćdziesięciu) stawek po 10 (dziesięć) złotych,
- orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/936_sad_rejonowy_w_koszalinie_skazany_wieslaw_kosm
ala_wyrok_prowadzenie_pojazdu_mechanicznego_w_stanie_nietrzezwosci
|
| Sąd Rejonowy w Koszalinie |
Wydział : II Wydział Karny
WYROK-PROWADZENIE POJAZDU MECHANICZNEGO W STANIE NIETRZEŹWOŚCI
|
2010-03-10 woj. zachodniopomorskie
KOSZALIN
Dotyczy : skazany Przemysław Skalski, s. Leszka i Elżbiety z domu Osmulska
Sygnatura akt : X K 2039/09
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie X Wydziału Karnego
z dnia 10/03/2010 roku, sygn. akt X K 2039/09,
skazano Przemysława Skalskiego, s. Leszka i Elżbiety z domu Osmulska,
ur. 21/04/1986r. w Białogardzie, za to, że:
w dniu 14 października 2009 roku około godziny 23.35 w Starych Bielicach kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki Renault Laguna o numerze rejestracyjnym ZBI Y 317 znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a §1 kk na karę:
- 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 (trzech) lat próby,
- grzywny 80 (osiemdziesięciu) stawek po 20 (dwadzieścia) złotych,
- orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/935_sad_rejonowy_w_koszalinie_skazany_przemyslaw_s
kalski_inne
|
| Sąd Rejonowy w Koszalinie |
Wydział : X Wydział Grodzki ds. karnych i wykroczeniowych
WYROK-INNE
|
2010-03-29 woj. zachodniopomorskie
KOSZALIN
Dotyczy : skazany Bolesław Ordak, s. Bolesława i Kazimiery z domu Wielgosz
Sygnatura akt : X K 20/10
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie X Wydziału - Sądu Grodzkiego
z dnia 29/03/2010 roku, sygn. akt X K 20/10,
skazano Bolesława Ordak s. Bolesława i Kazimiery z domu Wielgosz, ur. 03/07/1952r. w Darłowie, za to, że:
w dniu 21 listopada 2009 roku w Darłowie na ulicy Leśnej prowadził rower po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a §2 kk na karę:
- 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) godzin w stosunku miesięcznym,
- orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 3 (trzech) lat |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/934_sad_rejonowy_w_koszalinie_skazany_boleslaw_ord
ak_wyrok_inne
|
| Sąd Okręgowy w Zamościu |
Wydział : I Wydział Cywilny
WYROK-INNE
|
2007-12-20 woj. lubuskie
ZAMOŚĆ, powiat zamojski
Dotyczy : Powiat Zamojski
Sygnatura akt : I Ca 388/07
Sąd Okręgowy w Zamościu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Teresa Szykuła
Sędziowie: SSO Elżbieta Krawczyk
SSO Marek Lisiczyński (spr.)
Protokolant: st. sekr. Mariola Żukowska
po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w Zamościu na
rozprawie sprawy z powództwa Mariusza T.
przeciwko Powiatowi Zamojskiemu
o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu
z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt I C 146/07
oddala apelację.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 października 2007 roku Sąd Rejonowy w Zamościu w sprawie o
sygnaturze akt I C 146/07 z powództwa przeciwko Powiatowi Zamojskiemu o zapłatę zasądził od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 425 złotych z odsetkami ustawowymi od dnia 3 lipca 2007 roku do dnia zapłaty oraz zasądził od Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 30 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (k. 27 – wyrok).
W uzasadnieniu Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach:
Powód w lipcu 2004 roku uiścił kwotę 500 złotych za wydanie karty pojazdu dla
sprowadzonego z zagranicy samochodu marki Honda, zgodnie z obowiązującym wówczas § 1ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 złotych jest nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją RP.
Z uwagi na powyższe powód wystąpił do Starostwa Powiatowego o zwrot kwoty 425 złotych. Od odmownej decyzji odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (k. 30 – uzasadnienie).
Sąd Rejonowy wskazał, że powyższe fakty nie były pomiędzy stronami sporne.
Wydając orzeczenie, Sąd Rejonowy miał na uwadze treść powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wskazał, że Trybunał orzekł, że zakwestionowany § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku utraci moc obowiązującą od dnia 1 maja 2006 roku.
Jednakże w ocenie Sądu Rejonowego nie oznacza to, że orzeczenie Trybunału nie odnosi się do stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą, gdyż powyższy przepis był niekonstytucyjny od chwili jego wydania.
Natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdziło jedynie istnienie niezgodności tego przepisu z Konstytucją i przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym. Sąd pierwszej instancji podkreślił także, iż czynności związane z pobieraniem opłaty za kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych były podejmowane na podstawie niezgodnego z Konstytucją przepisu, zaś orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego miało charakter deklaratoryjny.
Sąd Rejonowy zważył, iż czynność polegająca na pobraniu przez pozwanego od powoda opłaty za kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych została podjęta na podstawie przepisu niekonstytucyjnego, dlatego też pozwany, pobierając nienależne świadczenie, wzbogacił się bezpodstawnie.
Opłata za kartę pojazdu uiszczona przez powoda stanowiła dochód budżetu powiatu, dlatego też w ocenie Sądu Rejonowego powód właściwie wskazał jako pozwanego Powiat Zamojski, czyli podmiot, który faktycznie wzbogacił się wskutek czynności podjętej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany Powiat Zamojski.
Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości, zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisu art. 410 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, iż Powiat Zamojski pobrał nienależne świadczenie oraz bezpodstawnie wzbogacił się kosztem powoda;
2. błąd co do istotnych ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd;
3. niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności zaś wystąpienia przesłanek bezpodstawnego wzbogacenia się powoda.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych (k. 37).
Uzasadniając zarzuty apelacyjne skarżący, powołując się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego, wskazał, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niekonstytucyjność aktu normatywnego oddziałuje jedynie na przyszłość i nie ma zastosowania do sytuacji faktycznych zaistniałych przed dniem jego wejścia w życie (k. 38 – 41).
Wskazał również, iż Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że pozwany wydał powodowi decyzję o odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Wskazał, że Starosta Zamojski nie miał podstawy prawnej do takiego działania (k. 43). Skarżący podniósł, że opłata za kartę pojazdu uiszczona przez powoda, była świadczeniem należnym i brak jest podstaw do dochodzenia jej zwrotu, czy żądania
odszkodowania od pozwanego. W dacie bowiem wniesienia opłaty przez powoda nie był jeszcze wydany wyrok Trybunału Konstytucyjnego i brak było wiedzy, iż pobieranie opłaty na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu wyrządza komukolwiek szkodę.
„Pozwany oraz powód nie mieli możliwości niestosowania bezprawnego prawa” (k. 44).
Pozwany zarzucił procedowaniu Sądu pierwszej instancji pominięcie oceny
rzeczywistej i realistycznej sytuacji finansowej powiatu. Wskazał, że powiat, uzyskując opłatę za kartę pojazdu, zużył ją na realizację podstawowych zadań ustawowych. Tym samym nie nastąpił w jakimkolwiek zakresie wzrost majątku Powiatu Zamojskiego. Nie jest on bowiem już wzbogacony, a nie mógł i nie powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu świadczenia (k. 44).
W odpowiedzi na apelację powód stwierdził, iż w jego ocenie nietrafne są zarzuty
pozwanego odnośnie niewydania przez Starostę decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu pieniędzy za kartę pojazdu. Wskazał, że faktem jest jedynie, że odmowa taka– z braku podstawy prawnej – nie miała charakteru decyzji administracyjnej. Była natomiast inną czynnością i decyzją w znaczeniu faktycznym. Wskazał też, iż jego zdaniem nie mają
znaczenia dla sprawy wywody pozwanego odnośnie prospektywnego skutku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku.
Zgodnie bowiem z uzasadnieniem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 roku w sprawie III CZP 35/07 dla zasadności powództwa o zwrot opłaty za kartę pojazdu ma zgodność przepisu przewidującego uiszczenie przez kupującego opłaty za kartę pojazdu z prawem wspólnotowym. Przepis ten
zaś nie jest zgodny z art. 90, 23 i 25 TWE.
Przepisy te zakazują nakładania na towary pochodzące z innych państw wspólnoty między innymi podatków i opłat wewnętrznych wyższych od takich, jakim podlegają te same produkty krajowe. Natomiast nabywcy
samochodów zarejestrowanych w Polsce, nieposiadający karty pojazdu, nie muszą w ogóle płacić za ten dokument, gdyż nie muszą go mieć. Powód wskazał też, iż to, że opłata za kartę pojazdu w części przekraczającej 75 złotych ma charakter podatku wynika z uzasadnienia cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Nadrzędność zaś prawa wspólnotowego nad prawem krajowym i walor bezpośredniego stosowania przed prawem krajowym wynika z bogatego orzecznictwa ETS. Zasady te powodują zakaz stosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym (k. 51 – 52).
Powód podniósł również, że zakwestionowany przepis rozporządzenia przekraczał zakres delegacji ustawowej. Zdaniem powoda oznacza to, że sąd nawet bez wyroku Trybunału Konstytucyjnego powinien odmówić jego stosowania, gdyż sąd podlega jedynie ustawom i Konstytucji, a nie sprzecznym z nimi rozporządzeniom (k. 53).
W ocenie powoda chybiony jest także zarzut pozwanego jakoby zużył nienależne świadczenie w taki sposób, że nie jest już wzbogacony. Pozwany nie przedstawił bowiem żadnego dowodu na tę okoliczność (k. 53).
Wskazując na powyższe, powód wniósł o oddalenie apelacji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W ocenie Sądu II instancji należy podzielić zarzut apelacji w zakresie naruszenia zaskarżonym wyrokiem zasady niedziałania wstecz wyroków Trybunału Konstytucyjnego, a więc do stanów faktycznych zaistniałych przed rozstrzygnięciem Trybunału Konstytucyjnego i to w sytuacji, gdy Trybunał określił w swoim wyroku termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu prawa.
Określenie tego terminu przez Trybunał nie ma charakteru technicznego, lecz powoduje powstanie nowego stanu prawnego polegającego na utracie mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu prawa.
W wyroku z dnia 17 stycznia 2006 roku sygn. akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny
orzekł, iż § 1ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu w zakresie w jakim jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 roku.
Od tej daty zatem orzeczenie Trybunału wywiera skutki prawne, to jest ma zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych po 1 maja 2006 roku.
Zarówno Sąd Najwyższy, jak i Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie, niezmiennie prezentowały stanowisko, zgodnie z którym odroczenie mocy obowiązującej przepisu przez Trybunał Konstytucyjny wyraża jednoznacznie myśl o prospektywnym działaniu takiego orzeczenia. Z mocy art. 190 pkt 3 Konstytucji Trybunał Konstytucyjny posiada kompetencję do określenia momentu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
W takim więc wypadku przepis uznany za niekonstytucyjny pozostaje nadal w systemie prawnym, aż do chwili upływu terminu określonego przez Trybunał. Oznacza to, że do czasu utraty mocy obowiązującej określonego przepisu, sądy i inne organy powinny stosować ten przepis.
Okoliczność powyższa jednak nie może skutkować zmiany zaskarżonego wyroku, gdyż rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest słuszne z innych motywów aniżeli te, które legły u jego podstaw. Mianowicie decydująca jest w sprawie okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 17 stycznia 2006 roku sygn. akt U 6/04 przyjął, iż niekonstytucyjny § 1ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, określający opłatę za kartę pojazdu w
kwocie 500 złotych – w zakresie jej zawyżenia został wydany poza granicami upoważnienia ustawowego zawartego w art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Tym samym Trybunał uznał, ze kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Organ wydający rozporządzenie nie jest bowiem umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych.
Wykonujący upoważnienie do wydania rozporządzenia nie może
przypisywać ustawodawcy oczekiwań dotyczących treści tego aktu, jeżeli oczekiwania te nie zostały wyraźnie wskazane w ustawie.
Nadto Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc nie opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego
upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy.
W tym kontekście należy przyjąć tezę, iż w sytuacji stanowienia prawa przez organ władzy wykonawczej z przekroczeniem umocowania zawartego w ustawie, tak stanowione prawo nie wiąże przy orzekaniu Sądu powszechnego.
Podnieść należy, iż w świetle art. 178 Konstytucji sędzia podlega Konstytucji i ustawom. Zatem, gdy akt prawny rangi niższej – podustawowej – jest nie tylko niezgodny z Konstytucją, ale i wydany poza delegacją ustawy – Sąd powszechny jest władny niestosować takiego aktu, przy czym w konkretnym stanie faktycznym sprawy – również w odniesieniu do opłaty za kartę pojazdu pobranej w okresie formalnego obowiązywania przedmiotowego § 1ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu – przed stwierdzeniem jego niekonstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny.
Dopuszczalność kognicji Sądu powszechnego w powyższym zakresie przyjmuje judykatura – zarówno Sąd Najwyższy jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W tym miejscu wskazać należy między innymi na stanowiska zawarte w: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 1403/05, w którym stwierdził, że sąd może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia niezgodnego z Konstytucją, również w okresie odroczenia mocy obowiązującej tego przepisu orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7
marca 2003 roku, sygn. akt III RN 33/02 (opubl. OSNP 2004/7/111), w którym wyraził pogląd, że Sąd może w konkretnej sprawie pominąć normę prawną aktu podustawowego niezgodnego z Konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie Konstytucji i ustawy.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości są związani tylko Konstytucją oraz ustawami. Oznacza to, że w sytuacji, gdy sąd orzekający w konkretnej sprawie podnosi zarzut niezgodności podustawowego aktu normatywnego (np. rozporządzenia) z Konstytucją, to w konsekwencji może on w tej sprawie (ad casum) samodzielnie zdecydować o pominięciu określonej normy prawnej (norm) tego aktu podustawowego przy podejmowaniu swego rozstrzygnięcia, które w takim wypadku wydaje wyłącznie na podstawie przepisów Konstytucji i ustawy.
Podnosi się również w doktrynie, iż na gruncie przepisu art. 178 ust. 1 konstytucji można bronić tezy, iż w sytuacji, gdy akt normatywny niższego rzędu niż ustawa, co do którego powstałaby wątpliwość, czy jest zgodny z konstytucją, miałby być przedmiotem konkretnego indywidualnego aktu stosowania prawa, organ stosujący prawo mógłby odmówić uznania tego aktu normatywnego za podstawę rozstrzygania z uwagi na jego
niekonstytucyjność i zaniechać wystąpienia z pytaniem prawnym do TK (tak Wojciech Kręcisz w „Przegląd Sejmowy” 2002/5/134). Nadto wskazuje się, iż Sąd ma obowiązek prowadzenia badania zgodności z Konstytucją i ustawami aktów niższego rzędu i zgodnie z art. 178 Konstytucji może odmówić zastosowania przepisu niższego rzędu, jeżeli stwierdzi jego niezgodność z wymienionymi aktami.
Rozstrzygnięcie takie nie ma skutku właściwego orzeczeniom Trybunału Konstytucyjnego. Sąd może także, gdy uzna to za celowe, wystąpić w
tej sprawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego (tak Tadeusz Kuczyński w „Orzecznictwo Sądów Polskich” 2001/4/57)
Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy
orzecznictwa i doktryny, zgodnie z którymi sąd powszechny posiada uprawnienie do odmowy zastosowania niekonstytucyjnego aktu podustawowego i to zarówno od chwili jego trwałego obalenia na mocy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (kiedy uprawnienie to staje się obowiązkiem) jak i przed orzeczeniem Trybunału o niekonstytucyjności rozporządzenia.
W ocenie Sądu Okręgowego chybiony jest zarzut apelacji, iż pozwany Powiat Zamojski nie wzbogacił się kosztem powoda. W tym zakresie należy w pełni podzielić stanowisko i argumentację Sądu I instancji, który do ustalonego przez siebie stanu faktycznego zastosował przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu.
Wbrew twierdzeniom apelanta Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 410 k.c. Nie może budzić wątpliwości, iż powód spełnił na rzecz pozwanego nienależne świadczenie pieniężne w kwocie 425 złotych.
Nie jest trafny zarzut skarżącego, iż obowiązkiem Sądu I instancji było „rozpatrzenie rzeczywistej i realistycznej oceny sytuacji finansowej powiatu”. Nie można także podzielić jego argumentacji co do tego, iż uiszczenie opłaty za kartę pojazdu w kwocie zawyżonej nie spowodowało wzrostu majątku Powiatu Zamojskiego, gdyż Powiat zużył tę opłatę na realizację podstawowych zadań ustawowych.
Istotne zaś są wskazane przez Sąd Rejonowy okoliczności, to jest fakt uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w kwocie zawyżonej, nienależne pobranie opłaty w takiej wysokości (gdyż podstawa świadczenia odpadła) oraz wzbogacenie się pozwanego kosztem powoda.
W tym miejscu wskazać należy, iż Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 17 stycznia 2006 roku uznał, że kwestionowane podwyższenie opłaty miało na celu zapewnienie powiatom dodatkowych źródeł dochodów przeznaczonych na wykonywanie innych zadań.
Nie sposób również podzielić argumentacji pozwanego, powołującego się na treść art. 409 k.c., iż nie ma on obowiązku zwrotu uzyskanej korzyści, gdyż korzyść uzyskaną zużył w taki sposób, że nie jest już wzbogacony. Stosownie bowiem do treści tego przepisu in fine obowiązek zwrotu uzyskanej korzyści istnieje, jeżeli wyzbywający się jej powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Pozwany zaś winien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu kwoty pobieranej z tytułu opłaty za kartę pojazdu w sytuacji, gdy pobierana opłata przewyższała faktyczne koszty wydania takiej karty pojazdu, to jest kwotę 75 złotych.
Nie jest także trafny zarzut skarżącego jakoby Sąd I instancji dopuścił się błędu co do istotnych ustaleń faktycznych.
Na marginesie jedynie wskazać należy, iż bezprzedmiotowy okazał się argument powoda, iż przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu określający wysokość opłaty na kwotę 500 złotych był niezgodny z prawem unijnym. Skoro bowiem zagadnienie niezgodności powyższego przepisu podustawowego z prawem zostało rozstrzygnięte na gruncie prawa
krajowego, nie ma potrzeby odwoływania się do prawa wspólnotowego, które ewentualnie miałyby takie same skutki przy rozstrzygnięciu sprawy.
Podnieść przy tym należy, iż Sąd drugiej instancji nie ma kompetencji do ustalania niezgodności prawa krajowego z prawem unijnym. W wypadku powzięcia wątpliwości co do zgodności prawa krajowego z prawem unijnym musiałby wystąpić do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Zatem ewentualne procedowanie Sądu w tym zakresie prowadziłoby jedynie do niepotrzebnej przewlekłości postępowania.
Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż orzeczenie Sądu I instancji z innych motywów odpowiada prawu i dlatego stosownie do treści art. 385 k.p.c. apelację pozwanego należało oddalić. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/899_sad_okregowy_w_zamosciu_powiat_zamojski_wyrok_
inne
|
STRON :
[1] [2]
|
|
|
| ZNAJDŹ OGŁOSZENIE LUB WYROK |
|
|
|
NAJNOWSZE ARTYKUŁY
|
|
|
|
|
|
Bezpieczne dziecko na drodze
• Życie dziecka w Twoich rękach
• Czworonożni Gliniarze
• Zaglądanie do umysłu terrorysty
