|
|
| Sąd Rejonowy w Zamościu |
Wydział : I Wydział Cywilny
WYROK-INNE
|
2007-10-11 woj. lubelskie
ZAMOŚĆ, powiat zamojski
Dotyczy : Powiat Zamojski
Sygnatura akt : akt I C 146/07
Sąd Rejonowy w Zamościu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia SR Jacek Zalewski
Protokolant: apl. sąd. Katarzyna Dawid
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 roku w Zamościu
na rozprawie sprawy z powództwa Mariusza T.
przeciwko Powiatowi Zamojskiemu
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda Mariusza T. kwotę 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) z odsetkami ustawowymi od dnia 3 lipca 2007 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda Mariusza T. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sygn. akt I C 146/07
UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 3 lipca 2007 roku powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od Powiatu Ziemskiego Zamość, reprezentowanego przez Starostę Zamojskiego, kwoty 425,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia pozwu oraz zasądzenia kosztów procesu według norm ustawowo przepisanych (k. 1 - pozew).
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w lipcu 2004 roku wpłacił kwotę 500,00 złotych tytułem opłaty za kartę pojazdu. Natomiast zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. akt U 6/04, wpłata przekraczająca kwotę 75,00 złotych była nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją. Powód podniósł, że pozwany odmówił mu zwrotu nadpłaty (k. 1 - uzasadnienie pozwu).
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o jego odrzucenie oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisowych (k. 11 - odpowiedź na pozew).
Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany wskazał, iż uiszczenie opłaty za kartę pojazdu przez powoda nie jest źródłem stosunków cywilno - prawnych łączących powoda z pozwanym, a jest ono czynnością materialno - techniczną. Podniósł, że organ samorządowy pobierając tą opłatę, dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej, która to czynność wynika wprost z przepisów prawa.
Pozwany wskazał także, iż do rozpoznania tej sprawy nie jest właściwy sąd powszechny. Według pozwanego w przedmiotowej sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna i dlatego zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. pozew powinien zostać odrzucony (k. 11 - 12 - uzasadnienie odpowiedzi na pozew).
W piśmie procesowym z dnia 9 października 2007 roku pozwany Powiat Zamojski podniósł, że pobrał on od powoda opłatę za wydanie karty pojazdu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.)
Zgodnie zaś z § 1 tego rozporządzenia za wydanie karty pojazdu przy pierwszej
rejestracji pobierana jest opłata w wysokości 500 złotych. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku stwierdził, że przepis ten jest niezgodny z Konstytucją. Wyrok Trybunału wszedł w życie 1 maja 2006 roku. Pozwany podniósł, że norma prawna uznana za niekonstytucyjną zostaje włączona do systemu norm prawa obowiązującego, z tych względów orzeczenie o niekonstytucyjności normy prawnej wywołuje skutek na przyszłość. Skoro powód uiścił opłatę w okresie obowiązywania wymienionego rozporządzenia, a przed orzeczeniem Trybunału, zdaniem pozwanego jego żądanie jest bezzasadne. Nadto pozwany wskazał, że w sprawie pozwanym nie powinien być Powiat Zamojski, ale Skarb Państwa, ponieważ rozporządzenie, na podstawie którego powód uiścił opłatę zostało wydane przez ministra właściwego do spraw transportu (k. 20 - 21 - pismo pozwanego).
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:
W lipcu 2004 roku powód zarejestrował w Starostwie Powiatowym w Zamościu sprowadzony z zagranicy samochód marki Honda. Za wydanie karty pojazdu zgodnie z obowiązującymi wówczas § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu zapłacił 500 złotych. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 złotych jest nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją.
Powód wystąpił do Starostwa o zwrot kwoty 425 złotych. Od odmownej decyzji zaś odwoływał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyczerpując drogę administracyjną dochodzenia swego roszczenia (k. 25 - zeznania powoda; fakt niesporny). Wyżej ustalony przez Sąd stan faktyczny nie był pomiędzy stronami sporny. Sporne były jedynie kwestie prawne, dotyczące legitymacji biernej oraz zastosowania w przedmiotowej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego powód uiścił opłatę za kartę pojazdu.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Roszczenie powoda o zapłatę kwoty 425 złotych jest zasadne.
Na wstępie wskazać należy, iż podniesiony w odpowiedzi na pozew przez pozwanego Powiat Zamojski zarzut niedopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie jest niezasadny. Zgodnie bowiem z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt III CZP
35/07 dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (opubl.
LEX nr 258519). Powyższy pogląd podziela Sąd Rejonowy orzekający w niniejszej sprawie.
Zważywszy na powyższe postanowieniem, wydanym na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 roku, Sąd odmówił odrzucenia pozwu (k. 18 - postanowienie).
Nietrafny jest również zarzut pozwanego, zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 9 października 2007 roku, iż to nie Powiat Zamojski, ale Skarb Państwa powinien być pozwanym w sprawie. Wskazać należy bowiem, iż stosownie do treści art. 5 pkt l ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2003 roku, Nr 203, poz. 1966) źródłami dochodów własnych powiatu są wpływy z opłat stanowiących dochody powiatu, uiszczanych na podstawie odrębnych przepisów.
Opłatami, które wpływają na rachunek budżetu powiatu, są zaś bez wątpienia tzw. opłaty komunikacyjne, regulowane ustawą z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, a więc także i opłata za wydanie karty pojazdu (w: E. Ruśkowski, J. Salachna, Ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2004).
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż opłata z tytułu wydania karty pojazdu uiszczona przez powoda stanowiła dochód budżetu powiatu. W niniejszej sprawie, to jest w sprawie o zapłatę, nie jest istotne, jaki organ wydał niekonstytucyjny przepis prawny, na podstawie którego nastąpiło wzbogacenie innego podmiotu. Istotne jest zaś, jaki podmiot faktycznie wzbogacił się wskutek czynności podjętej na podstawie tego niekonstytucyjnego przepisu. Podmiotem tym zaś był w przedmiotowej sprawie Powiat Zamojski.
W tym miejscu wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 złotych jest nienależna jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny, uwzględniając wniosek przedstawicieli Ministra Transportu i Budownictwa, uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia l maja 2006 roku celem umożliwienia wprowadzenia do tego czasu - bez pozbawiania powiatów odpłatności za ich czynności nowej regulacji, zgodnej z postanowieniami Konstytucji.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Trybunał wskazał, że opłata ustalona w § ust. 1 kwestionowanego rozporządzenia stanowi nie tylko zwrot kosztów wyprodukowania karty oraz kosztów jej dystrybucji - co było intencją ustawodawcy - ale także pozaustawową daninę publiczną na pokrycie kosztów innych czynności organów administracji.
Taka zaś regulacja jest naruszeniem zasady wyłączności ustawowej przy stanowieniu danin publicznych (art. 217 Konstytucji). Trybunał wskazał, że opłata charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym że w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym.
Cechą charakterystyczną odróżniającą opłatę od podatku jest jednak jej odpłatność (podatek jest świadczeniem nieodpłatnym), tzn. że w zamian za opłatę podmiot ją uiszczający ma prawo żądać usługi, towaru lub działania ze strony organu publicznego. Opłaty pobierane są bowiem w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, dokonywanymi w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. W klasycznej postaci opłaty odznaczają się pełną ekwiwalentnością.
Oznacza to, że wartość świadczenia administracyjnego odpowiada wysokości pobranej opłaty, co odróżnia je od podatków i innych danin publicznych. Opłaty publiczne pobierane są zawsze w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (samorządu terytorialnego).
Trybunał Konstytucyjny podniósł, iż w jego przekonaniu podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości 500 zł, niepozostające w związku z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Takie rozwiązanie oznacza uregulowanie przez organ wydający akt wykonawczy materii zastrzeżonej do regulacji ustawowej. Opłata ta, w części wynikającej z jej podwyższenia stanowi bowiem nową daninę publiczną, co narusza postanowienia art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym tego rodzaju daniny mogą być nakładane tylko ustawą. § l ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym.
W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał także, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ("Za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł") jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 prawa o ruchu drogowym ("określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu") i z ust. 5 wymienionej ustawy ("W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów").
Niezgodność niniejszego rozporządzenia z ustawą polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Organ wydający rozporządzenie nie jest umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji założeń w ustawie przemilczanych.
Wykonujący upoważnienie do wydania rozporządzenia nie może przypisywać ustawodawcy oczekiwań dotyczących treści tego aktu, jeżeli oczekiwania te nie zostały wyraźnie wskazane w ustawie. Kwestionowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich § 1 ust. 1 rozporządzenia pozostaje zatem w sprzeczności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 prawa o ruchu drogowym, gdyż niezgodnie ze wskazanymi tam wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustala opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje Trybunał Konstytucyjny podniósł, że tym samym kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy.
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc nie opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy.
Stosownie do treści art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów.
W cytowanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż zakwestionowany przepis rozporządzenia utraci moc obowiązującą od dnia 1 maja 2006 roku. Nie oznacza to jednak wbrew twierdzeniom pozwanego, że orzeczenie Trybunału nie odnosi się do stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą. Podnieść należy bowiem, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu niekonstytucyjny był od chwili jego wydania.
Natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdziło jedynie istnienie niezgodności tego przepisu z Konstytucją i przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym i uchyliło ten przepis z dniem 1 maja 2006 roku.
Jednakże podkreślić należy, iż czynności związane z pobieraniem opłaty za
kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych były podejmowane na podstawie niezgodnego z Konstytucją przepisu. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego miało charakter deklaratoryjny to jest stwierdziło jedynie istnienie tej niezgodności.
Nadto wskazać należy, iż w uchwale z dnia 4 grudnia 1987 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 70/87 Sąd Najwyższy stwierdził, że opłaty z tytułu kosztów eksploatacji oraz remontów domów wielomieszkaniowych zarządzanych przez państwowe jednostki organizacyjne, pobrane - na mocy § 30 ust. 1 pkt 1 i § 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 roku w sprawie
szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, kosztów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami (Dz. U. Nr 47, poz. 239; zm.: Dz. U. z 1986 r. Nr 3, poz. 17) - od właścicieli w tych domach za czas od dnia 1 stycznia 1986 roku do dnia 17 marca 1987 roku, podlegają zwrotowi na ich rzecz stosownie
do przepisów o nienależnym świadczeniu (art. 410-411 k.c.); zwrotu opłat zasądzonych prawomocnym orzeczeniem sądowym można dochodzić w trybie określonym wart. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98) (opubl. OSNC 1988/6/82).
Powyższa uchwała odnosi się wprawdzie do przepisów innego aktu normatywnego niż w niniejszej sprawie i zapadła na gruncie przepisów Konstytucji i ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, które obecnie już nie obowiązują, jednakże w ocenie Sądu jest ona także aktualna w obecnie obowiązującym stanie prawnym.
W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że stwierdzenie niezgodności przepisu akt normatywnego z aktem wyższego rzędu musi poprzedzać ustalenie, że przepis ten był od początku sprzeczny z normami prawnymi wyższego rzędu. Z wadliwego aktu prawnego nie wypływa zaś powinność zachowywania się w sposób zgodny z zawartymi w nim nakazami. Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż pobrana przez pozwanego od powoda oplata za kartę pojazdu w kwocie przewyższającej 75 złotych stanowiła nienależne świadczenie.
Nienależne świadczenie jest szczególnym rodzajem bezpodstawnego wzbogacenia. Mają zatem do niego zastosowanie przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia. Stosownie zaś do treści art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle
zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.
W niniejszej sprawie w chwili spełniania świadczenia przez powoda to jest uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 złotych wprawdzie istniała podstawa prawna tego świadczenia, jednakże następnie, na skutek stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny jej niezgodności z
Konstytucją oraz z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, odpadła ona. Zgodnie zaś z powyższymi przepisami zasadą jest zwrot bezpodstawnego wzbogacenia, także wtedy, gdy miało ono postać świadczenia nienależnego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż czynność polegająca na pobraniu od powoda za wydanie karty pojazdu opłaty przewyższającej kwotę 75 złotych, została podjęta na podstawie przepisu niekonstytucyjnego, a zatem pozwany, pobierając nienależne świadczenie, bezpodstawnie wzbogacił się kosztem powoda. Ponadto wskazać należy, iż przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna
decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Skoro zatem takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może stanowić podstawę wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania, bądź uchylenia decyzji, to tym bardziej orzeczenie takie należy mieć na uwadze, rozstrzygając o zgodności z prawem działań podjętych na podstawie niekonstytucyjnych przepisów w postępowaniu, które dopiero toczy się przed Sądem.
Nie można bowiem stawiać w gorszej sytuacji osoby, która przekonana o legalności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu dobrowolnie uiściła przewidzianą w nim opłatę za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 złotych. Osoba taka może zatem dochodzić od podmiotu, który pobrał tą opłatę, to jest od powiatu, zwrotu nienależnej części tej opłaty na podstawie przepisów regulujących zwrot nienależnego świadczenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 425 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wytoczenia powództwa (to jest od dnia 3 lipca 2007 roku). Podstawą prawną zasądzenia odsetek jest przepis art. 481 § 1 lec., który stanowi, iż wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego.
Stosownie do treści art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu.
W niniejszej sprawie koszty te stanowiła opłata od pozwu w kwocie 30 złotych, zaś stroną przegrywającą jest pozwany. W związku z powyższym na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego Powiatu Zamojskiego na rzecz powoda kwotę 30 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Z tych względów na podstawie przytoczonych przepisów należało orzec jak w sentencji. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/898_sad_rejonowy_w_zamosciu_powiat_zamojski_wyrok_
inne
|
| Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim |
Wydział : II Wydział Karny
WYROK-INNE
|
2010-06-04 woj. łódzkie
PIOTRKÓW TRYBUNALSKI
Dotyczy : skazany Sławomir Bałecki, s. Jana i Haliny z domu Barska
Sygnatura akt : IIK 340/10
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny
po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym sprawy z oskarżenia publicznego -Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Tryb. przeciwko Sławomirowi Bałeckiemu, s. Jana i Haliny z domu Barska, ur. 04 czerwca 1957 r. w Piotrkowie Tryb.,
oskarżonego o to, że: w dniu 17 kwietnia 2010 roku o godz. 9.35 na ulicy Nicianej 10 w Piotrkowie Tryb., powiat piotrkowski, poruszał się jako kierujący pojazdem niemechanicznym - rowerem, na drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości, z zawartością alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadzącą o godz. 10.23 do stężenia na poziomie 0,60 mg/l, o godzinie 10.29 do stężenia na poziomie 0,57 mg/l, czym naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w strefie ruchu lądowego
tj. o czyn z art. 178 a § 2 kk
na podstawie art. 500 § 1, 2,3,4 kpk, art. 502 § 1, 2 kpk
orzeka
1. oskarżonego Sławomira Bałeckiego uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 178 a § 2 kk w zw. z art. 35 § 1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem świadczenia nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie,
2. na podstawie art. 42 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia rowerów po drogach publicznych i w strefach zamieszkania na okres 1 (jednego) roku,
3. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 (jednego) roku,
4. na podstawie art. 50 kk orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie wyciągu z wyroku na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. przez okres 1 (jednego) miesiąca,
5. zwalnia oskarżonego z wydatków w sprawie i z opłaty, wydatki przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/897_sad_rejonowy_w_piotrkowie_trybunalskim_skazany
_slawomir_balecki_wyrok_inne
|
| Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi |
Wydział : IV Wydział Karny Sekcja Wykonania Orzeczeń
WYROK-PROWADZENIE POJAZDU MECHANICZNEGO W STANIE NIETRZEŹWOŚCI
|
2010-02-04 woj. łódzkie
ŁÓDŹ, gmina Łódź
Dotyczy : Łukasz Szalast, s. Krzysztofa i Jolanty z d. Grzegorczyk
Sygnatura akt : IV K 191/10
Sygn. akt. IV K 191/10
WYROK Zaoczny
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 04 lutego 2010 r.
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi IV Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Tomasz Krawczyk
Protokolant: Mariusz Jóźwiak
po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2010 r.
na rozprawie
sprawy: Łukasza Szalasta
ur. 09 września 1986 r. w Lubartowie, syna Krzysztofa i Jolanty z d. Grzegorczyk
oskarżonego o to, że:
w dniu 31 sierpnia 2009 roku w Łodzi, nie stosując się do orzeczonego wyrokami Sądu Rejonowego w Lubartowie, II Wydział Karny z dnia 09 listopada 2007 roku w sprawie II W 722/07 oraz z dnia 18 grudnia 2007 roku w sprawie II K 958/07 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód marki FIAT 126p, nr rej. EL 652EU znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się zawartością – 1,77 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn z art. 178a §1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.
I. uznaje oskarżonego Łukasza Szalasta za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 178a §1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
II. na podstawie art. 69 §1 k.k. i art. 70 §1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 5 (pięciu);
III. na podstawie art. 71 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
IV. na podstawie art. 63 §1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej grzywny zatrzymanie w dniach: 31 sierpnia 2009 r. i 1 września 2009 r., uznając je za równoważne 4 (czterem) stawkom dziennym grzywny;
V. na podstawie art. 42 §2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 10 (dziesięciu);
VI. na podstawie art. 42 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych na okres lat 5 (pięciu);
VII. na podstawie art. 73 §1 k.k. oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;
VIII. na podstawie art. 50 k.k. orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie informacji o jego treści na stronie internetowej: „www.ebos.pl”;
IX. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwustu) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych, a w pozostałym zakresie zwalnia go od ich ponoszenia. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/884_sad_rejonowy_dla_lodzi_srodmiescia_w_lodzi_luk
asz_szalast_wyrok_prowadzenie_pojazdu_mechanicznego_w_stanie_nietrzezwosci
|
| Sąd Rejonowy w Bydgoszczy |
Wydział : IV Wydział Karny
WYROK-PROWADZENIE POJAZDU MECHANICZNEGO W STANIE NIETRZEŹWOŚCI
|
2010-05-05 woj. kujawsko-pomorskie
BYDGOSZCZ
Dotyczy : skazany Piotr Lewicki, s. Apolinarego i Apolonii, ur. 23 marca 1964r.
Sygnatura akt : IVK 546/08
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny wyrokiem z dnia 3.12.2009 r. sygn. akt IVK 546/08 skazał:
Piotra Lewickiego s. Apolinarego i Apolonii, ur. 23.03.1964 r. w Mogilnie, zam. Bydgoszcz, ul. M. Konopnickiej 57/49
z art. 177 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk i art. 178 § 1 kk na karę 6 lat pozbawienia wolności
za to, że:
w dniu 19 marca 2008 r. na drodze wojewódzkiej nr 254 w miejscowości Nowe Smolno kierując samochodem Honda Civic o numerze rej. BCB 9318, będąc w stanie nietrzeźwości - 1,7 prom. alkoholu we krwi, naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zjechał nagle na przeciwny pas ruchu i w ten sposób zmusił jadącego z przeciwnego kierunku jazdy samochodem Renault Megane o numerze rejestracyjnym CZN 06EX (...) do zjazdu na lewy pas ruchu, a tam po podjęciu manewru powrotu na swój pas ruchu doprowadził do zderzenia z samochodem Renault Megane,
w wyniku czego śmierć na miejscu poniosła (...) z powodu pourazowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego - pasażerka Renault Megane,
druga pasażerka tego pojazdu - odniosła obrażenia w postaci urazu wielonarządowego, złamania dwupoziomowego trzonu kości piszczelowej lewej ze złamaniem kości strzałkowej w 1/2 długości, złamania 1/3 dystalnej części trzonu kości udowej lewej, złamania IV-V kości śródręcza lewego, stłuczenia wielomiejscowego,
jej 2,5-letnia córka - urazu uogólnionego, złamania kości czołowej lewej, złamania talerza biodrowego prawego, rany szarpanej powieki górnej oka lewego, wstrząśnienia mózgu, krwiomoczu
oraz pasażer pojazdu Honda Civic - stłuczenia płuc, odmy płaszczowej, złamania żeber I, II, X po stronie prawej, złamania żeber VIII, IX po stronie lewej, złamania ściany bocznej prawej i lewej zatoki szczękowej, złamania obu wyrostków skrzydłowatych kości klinowej, złamania kości nosa, złamania dwumiejscowego gałęzi kości kulszowej prawej z przemieszczeniem odłamów, złamania kości piętowej, złamania kości łódkowej, kości sześciennej, IV kości śródstopia oraz kończyny dolnej lewej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wyżej wymienionych osób na okres powyżej 7 dni
z tym ustaleniem, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym miało charakter umyślny.
Ponadto wobec skazanego orzeczony został zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat, świadczenie pieniężne w wysokości 2500 zł oraz zwrot na rzecz oskarżycieli posiłkowych po 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/826_sad_rejonowy_w_bydgoszczy_skazany_piotr_lewick
i_wyrok_prowadzenie_pojazdu_mechanicznego_w_stanie_nietrzezwosci
|
| Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi |
Wydział : IV Wydział Karny Sekcja Wykonania Orzeczeń
WYROK-INNE
|
2010-01-14 woj. łódzkie
ŁÓDŹ, gmina Łódź
Dotyczy : Bożena Koperkiewicz, c. Mirosława
Sygnatura akt : IVK 118/10
ypis z wyroku w zakresie punktu dotyczącego zasądzenia obowiązku naprawienia szkody wobec pokrzywdzonych
III. na podstawie art. 72 §2 k.k. zobowiązuje oskarżoną do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami z punktów 1 – 90 aktu oskarżenia w całości poprzez uiszczenie następujących kwot na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych:
- Grzegorza Sierugi - kwoty 100 (stu) złotych;
- Marcina Pokrzywińskiego - kwoty 50 ( pięćdziesięciu) złotych;
- Dariusza Janczaka – łącznie kwoty 100 (stu) złotych;
- Krystiana Dudka - kwoty 100 (stu) złotych;
- Rafała Bieleniewicza - kwoty 100 (stu) złotych;
- Leszka Błaszczyka - kwoty 100 (stu) złotych;
- Leszka Ankiersztejna - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Piotra Nieoczym - kwoty 200 (dwustu) złotych;
- Bogdana Brosz – łącznie kwoty 100 (stu) złotych;
- Pawła Grodź – kwoty 100 (stu) złotych;
- Rafała Mrugała – łącznie kwoty 100 (stu) złotych;
- Krzysztofa Kurowickiego - kwoty 500 (pięciuset) złotych;
- Łukasza Żołnowskiego – łącznie kwoty 136 (stu trzydziestu sześciu) złotych;
- Anny Szołtek – łącznie kwoty 1.078 (tysiąca siedemdziesięciu ośmiu) złotych;
- Kamila Wysockiego - kwoty 100 (stu) złotych;
- Bartosza Serek - kwoty 60 (sześćdziesięciu) złotych;
- Michała Lipek - kwoty 80 (osiemdziesięciu) złotych;
- Roberta Buczkowskiego - kwoty 300 (trzystu) złotych;
- Pawła Dunaj – łącznie kwoty 300 (trzystu) złotych;
- Marka Wołoszczaka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Grzegorza Włodek - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Karola Kądziela - kwoty 210 (dwustu dziesięciu) złotych;
- Andrzeja Goerlich - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Stanisława Czaja - kwoty 100 (stu) złotych;
- Radosława Regdos - kwoty 100 (stu) złotych;
- Marcina Szymkowiaka – łącznie kwoty 200 (dwustu) złotych;
- Łukasza Tydman - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Adama Szołtek - kwoty 482 (czterystu osiemdziesięciu dwóch) złotych;
- Arkadiusza Roziewicz - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Marcina Barszczyk - kwoty 100 (stu) złotych;
- Roberta Kurczyńskiego - kwoty 450 (czterystu pięćdziesięciu) złotych;
- Bartłomieja Masłoń - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Łukasza Majta - kwoty 100 (stu) złotych;
- Sebastiana Głowik - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Marcina Godlewskiego - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Karola Słomińskiego – łącznie kwoty 120 (stu dwudziestu) złotych;
- Wojciecha Obtułowicza - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Grzegorza Kaczmarczyka - kwoty 100 (stu) złotych;
- Pawła Krzyżaniaka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Grzegorza Fiedoryszyn - kwoty 100 (stu) złotych;
- Macieja Gorzkowskiego – kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Piotra Szymanowskiego – łącznie kwoty 300 (trzystu) złotych;
- Marcina Kowalik – kwoty 100 (stu) złotych;
- Romana Noak – łącznie kwoty 230 (dwustu trzydziestu) złotych;
- Waltera Łuszczyk - kwoty 118 (stu osiemnastu) złotych;
- Dariusza Miętka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Michała Strojnowskiego - kwoty 300 (trzystu) złotych;
- Roberta Tomaszewskiego - kwoty 150 (stu pięćdziesięciu) złotych;
- Adama Syczewskiego - kwoty 100 (stu) złotych;
- Bogusława Obsiadły - kwoty 60 (sześćdziesięciu) złotych;
- Roberta Radzikowskego - kwoty 22 (dwudziestu dwóch) złotych;
- Sebastiana Drozd - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Szymona Ogórek - kwoty 200 (dwustu) złotych;
- Jacka Arent - kwoty 100 (stu) złotych;
- Pawła Kasprzaka - kwoty 100 (stu) złotych;
- Macieja Wójcickiego - kwoty 85 (osiemdziesięciu pięciu) złotych;
- Patryka Czyża - kwoty 80 (osiemdziesięciu) złotych;
- Andrzeja Sałęgi – Starzeckiego - kwoty 150 (stu pięćdziesięciu) złotych;
- Piotra Robaczewskiego - kwoty 120 (stu dwudziestu) złotych;
- Beaty Bogdan - Pierzchały - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Arkadiusza Idzi - kwoty 65 (sześćdziesięciu pięciu) złotych;
- Andrzeja Szewczyka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Łukasza Błaszczyka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Artura Bałuta - kwoty 214 (dwustu czternastu) złotych;
- Marcina Kurzawy - kwoty 100 (stu) złotych;
- Michała Ostrowskiego - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Tomasza Schabka - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Jarosława Dzierżęga - kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych;
- Przemysława Chryc – łącznie kwoty 400 (czterystu) złotych;
- Roberta Polaka - kwoty 200 (dwustu) złotych;
- Marcina Tomczaka – łącznie kwoty 200 (dwustu) złotych;
- Jana Stycznia - kwoty 400 (czterystu) złotych;
- Mariusza Kaźmierskiego - kwoty 350 (trzystu pięćdziesięciu) złotych;
- Adama Czekaja - kwoty 100 (stu) złotych;
- Dawida Stuchlika - kwoty 100 (stu) złotych;
- Adama Czarneckiego - kwoty 200 (dwustu) złotych;
w terminie 5 (pięciu) lat od daty uprawomocnienia się wyroku;
w/w osoby w przypadku nie naprawienia przez skazaną szkody mogą zwrócić się do IV Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, Sekcja Wykonywania Orzeczeń o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności i dochodzenia świadczenia w drodze egzekucji komorniczej. |
Link:
http://www.ebos.pl/ogloszenia/800_sad_rejonowy_dla_lodzi_srodmiescia_w_lodzi_boz
ena_koperkiewicz_wyrok_inne
|
STRON :
[1] [2]
|
|
|
| ZNAJDŹ OGŁOSZENIE LUB WYROK |
|
|
|
NAJNOWSZE ARTYKUŁY
|
|
|
|
|
|
Bezpieczna droga do szkoły i przedszkola
• E-sąd wzmocniony: więcej ludzi, większy budżet
• Czy sędziowie zamierzają częściej udzielać warunkowych zwolnień?
• Dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów
