Sobota 23 czerwca 2018 Wydanie nr 3771
notice
Tytuł:
Sąd Okręgowy w Łodzi z 2014-07-10
Data orzeczenia:
10 lipca 2014
Data publikacji:
17 maja 2018
Data uprawomocnienia:
10 lipca 2014
Sygnatura:
III Ca 1604/13
Sąd:
Sąd Okręgowy w Łodzi
Wydział:
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Hasła tematyczne:
Renta
Podstawa prawna:
art. 907 k.c.
Powołane przepisy:
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
(Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93)

Sygn. akt III Ca 1604/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. w sprawie z powództwa A. P. przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie (...) o podwyższenie renty Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo w całości i nie obciążył powoda kosztami procesu od oddalonego powództwa.

Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł powód, skarżąc je w całości i zarzucając:

1. naruszenie art. 227 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, polegający na błędnym przyjęciu, że żądanie podwyższenia renty, mające podstawę prawną w art. 907 § 1 i 2 k.c., nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w opiniach biegłych lekarzy w zakresie chorób zakaźnych,

- naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 316 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany stosunków po 2003 roku uzasadniających podwyższenie renty przysługującej powodowi,

- naruszenie art. 907 § 1 i 2 w zw. z art. 444 § 2 k.c. przez oddalenie powództwa w całości przez przyjęcie, że część otrzymywanej przez powoda renty z przeznaczeniem na leczenie – nieprawidłowo przez niego wydatkowane, powinna skompensować wzrost cen żywności , a tym samym zwiększenie potrzeb życiowych z tym związanych – tym samym brak było przesłanki do podwyższenia renty jedynie z uwagi na wzrost cen żywności.

W konkluzji do tak sformułowanych zarzutów powód wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach dotychczasowego postępowania, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie apelacji powoda i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 24 czerwca 2014 roku pełnomocnik powoda podtrzymał swe stanowisko w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu w całości.

W pierwszej kolejności za całkowicie chybiony należało uznać podniesiony w apelacji zarzut błędnego ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czyli naruszenia dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. polegającego na dowolnej, a nie swobodnej i sprzecznej z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W myśl pierwszego z powołanego wyżej przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.

W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji.

Przede wszystkim należy zauważyć, że apelujący w żaden sposób nie podważył ustaleń Sądu I instancji co do braku zasadności ponoszenia przez powoda kosztów związanych z prowadzeniem przez powoda leczenia metodami niekonwencjonalnymi. Podstawę poczynienia tychże ustaleń stanowiły opinie biegłych z zakresu chorób zakaźnych, w których biegli w sposób jednoznaczny stwierdzili, że przyjmowane przez powoda środki nie są adekwatne do schorzenia, na jakie powód cierpi i mogą być wręcz szkodliwe dla jego zdrowia. Niekorzystna zaś jest przede wszystkim odmowa przyjmowana przez powoda leków przeciwwirusowych. Opinie te nie zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę powodową.

Z tych względów nie sposób podzielić zarzutu powoda odnośnie naruszenia art. 233 § 1 i art. 227 k.p.c. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w treści niniejszego uzasadnienia.

W zakresie zarzutów materialnoprawnych apelujący zgłosił zarzut naruszenia 907 § 1 i 2 w zw. z art. 444 § 2 k.c. oparty na twierdzeniu, że Sąd I instancji wadliwie uznał, iż wydatkowana przez powoda w sposób niewłaściwy część renty przeznaczona na leczenie metodami niekonwencjonalnymi kompensuje wzrost cen żywności, a w konsekwencji niweluje zwiększenie potrzeb życiowych z tym związanych. Zarzut ten jest nietrafny. Stosownie do art. 907 § 2 k.c. w wypadku renty zasądzonej na podstawie art. 444 § 2 k.c. nowe okoliczności stanowiące podstawę stwierdzenia zmiany stosunków mogą dotyczyć zarówno sfery osobistej uprawnionego do renty lub zobowiązanego z tego tytułu, jak i zjawisk o charakterze obiektywnym, przy czym w każdym z tych wypadków decydujące znaczenie mają ich gospodarcze następstwa (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV CSK 444/13, opubl. Lex). W tym względzie nie ulega także wątpliwości, że sytuacja poszkodowanego powinna być oceniana całościowo, z uwzględnieniem zmian wszystkich kryteriów ustalania wysokości renty. Jak wskazano wyżej w rozpoznawanej sprawie powód nie wykazał jednak, by po wydaniu wyroku przyznającemu mu prawo do renty nastąpiła zmiana stosunków, o której mowa w art. 907 § 2 k.c. Uwypuklana zaś w apelacji kwestia „poprawy koniunktury w województwie (...)” po pierwsze nie została w żaden sposób udowodniona, a po wtóre nie może stanowić samodzielnej podstawy podwyższenia przyznanej powodowi kwoty renty. Sąd odwoławczy podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji, wedle którego ponoszenie przez powoda kosztów terapii niekonwencjonalnej przy jednoczesnym dostępie do sprawdzonej i przynoszącej skutek metody leczenia interferonem jest nieuzasadnione w świetle dostępnej wiedzy medycznej i nie mieści się w ramach zwiększonych potrzeb wynikających ze stanu zdrowia powoda. Zgodzić się również należy z poglądem, zgodnie z którym skoro powód przeznacza część renty na nieprzynoszące skutku leczenie metodami niekonwencjonalnymi to kompensuje to znany Sądowi notoryjnie wzrost cen żywności.

Wreszcie także zgłoszony przez powoda zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. uznać należy za nietrafny. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem jako uzasadnianie wskazanego zarzutu apelujący podniósł, że Sąd I instancji w sposób wadliwy uznał, iż w rozpoznawanej sprawie od 2003 r. nie doszło do zmiany stosunków, które uzasadniałyby podwyższenie renty z tytułu zwiększonych potrzeb w związku z zachorowaniem powoda na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Tak sformułowany zarzut nie dotyczy jednak kwestii prawidłowości i kompletności uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, o czym jest mowa w powołanym przepisie, i tym samym nie może odnieść skutku.

Konkludując, w ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy trafnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła zmiana stosunków w postaci zwiększenia potrzeb powoda, która uzasadniałby uwzględnienie powództwa o podwyższenie renty. Tym samym zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Bądź na bieżąco

Subskrybuj nasz bezpłatny newsletter, a będziesz na bieżąco z nowymi ogłoszeniami i komunikatami;
o spadkach, zasiedzeniach nieruchomości, depozytach sądowych, terminach rozpraw, wyrokach.

Podaj swój e-mail i otrzymuj najnowsze ogłoszenia bezpośrednio na swoją skrzynkę pocztową.

Przesyłając swój adres e-mail, zgadzam się na przetwarzanie przez Fundację ProPublika - KRS 0000595424 - podanych przeze mnie danych osobowych (e-mail) w celu otrzymywania zamówionego Newslettera.
Przyjmuję do wiadomości, że podanie danych jest dobrowolne oraz że przysługuje mi prawo dostępu do ich treści oraz ich poprawiania.