KRONIKA SĄDOWA
Opublikowano: 04.11.2026
Fundusz żądał 56 tys. zł. Sąd uznał, że nie udowodnił długu

Fundusz dochodził ponad 56 tys. zł z umowy kredytu, ale Sąd Rejonowy w Jędrzejowie oddalił powództwo. Uznał, że przedstawiony materiał nie pozwalał potwierdzić zawarcia umowy, wypłaty pieniędzy, wysokości zadłużenia ani prawidłowego wypowiedzenia kredytu. Samo nabycie wierzytelności nie wystarczyło do wykazania, że pozwany powinien zapłacić.
Żądanie zapłaty i sprzeciw pozwanego
Sprawa dotyczyła należności, która według strony powodowej wynikała z umowy kredytu gotówkowego z 4 listopada 2019 r. Pozwanym był Nikodem Wolski*. Strona dochodząca zapłaty twierdziła, że umowę wypowiedziano z powodu braku spłaty kredytu.
Żądanie obejmowało 56 356,76 zł oraz dalsze odsetki. Na wskazaną sumę składały się: 47 672,75 zł należności głównej, 993,27 zł odsetek umownych oraz 7690,74 zł odsetek za opóźnienie, określonych w pozwie jako karne.
Pozew wpłynął do sądu w Jędrzejowie 6 marca 2023 r. Następnego dnia sąd wydał nakaz zapłaty uwzględniający żądanie. Nikodem złożył jednak sprzeciw: zakwestionował zarówno podstawę roszczenia, jak i jego wysokość. Zaprzeczył zawarciu umowy i otrzymaniu wskazanej w niej kwoty, a także podniósł zarzut stosowania niedozwolonych postanowień umownych.
Postępowanie rozpoczęła spółka, która powoływała się na następstwo prawne po banku. We wrześniu 2023 r., za zgodą stron, w jej miejsce do sprawy wszedł fundusz inwestycyjny.
Kserokopie nie przekonały sądu
Wyrokiem z 7 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Jędrzejowie oddalił powództwo w całości. Zasądził też od funduszu na rzecz pozwanego 5417 zł zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Głównym problemem okazało się udowodnienie roszczenia. Sąd przypomniał, odwołując się m.in. do art. 187 § 1 w związku z art. 126 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, że powód powinien wskazać fakty uzasadniające żądanie oraz dowody na ich potwierdzenie. W sprawie o zapłatę trzeba wykazać również wysokość dochodzonej kwoty.
Tymczasem przedstawiony materiał obejmował kserokopie umowy kredytu, załączników, korespondencji, wyciągu z ksiąg banku i pełnomocnictw. Sąd odmówił tym kserokopiom mocy dowodowej i uznał, że nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie. W rezultacie stwierdził, że nie wykazano zawarcia umowy przez pozwanego.
Brakowało także dowodu przekazania mu pieniędzy. Ponieważ pozwany wyraźnie zaprzeczył otrzymaniu kwoty wynikającej z umowy, sąd nie mógł potraktować wypłaty jako okoliczności niespornej.
Wyciąg z ksiąg i zakup wierzytelności to nie wszystko
Niezależnie od oceny kserokopii sąd wskazał na brak wyliczeń pozwalających sprawdzić poszczególne części żądania. Nie przedstawiono podstaw obliczenia należności głównej ani odsetek w sposób umożliwiający ich weryfikację.
Sąd wyjaśnił również, że wyciąg z ksiąg rachunkowych banku nie miał waloru dokumentu urzędowego. Jako dokument prywatny potwierdzał określony zapis w księgach banku. Bez odniesienia do konkretnych dokumentów, przede wszystkim umowy będącej źródłem zobowiązania, nie wystarczał w tej sprawie do potwierdzenia istnienia i wysokości długu.
Nabycie wierzytelności a wykazanie długu
Sąd nie kwestionował uprawnienia funduszu do występowania z roszczeniem. Rozróżnił jednak dowód zawarcia umowy przelewu wierzytelności od dowodu, że wierzytelność wobec konkretnego pozwanego rzeczywiście istniała. Umowa między spółką a funduszem nie zastępowała dowodów dotyczących samego kredytu.
Nie wykazano również prawidłowego wypowiedzenia
Osobnym powodem oddalenia żądania był brak wykazania skutecznego wypowiedzenia umowy. Sąd odwołał się do art. 75c Prawa bankowego i opisanej w nim procedury poprzedzającej wypowiedzenie z powodu zaległości w spłacie.
Według przepisów przywołanych w uzasadnieniu bank powinien najpierw wezwać kredytobiorcę do zapłaty, wyznaczając co najmniej 14 dni roboczych, oraz poinformować o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, czyli zmianę warunków lub terminów spłaty. Sąd podkreślił znaczenie doręczenia takiego wezwania i odczekania wyznaczonego terminu przed wypowiedzeniem.
Także w tym zakresie przedstawiono kserokopie pism, pełnomocnictw i dokumentów dotyczących przesyłek, którym sąd odmówił mocy dowodowej. Dodatkowo z kopii pisma z 8 kwietnia 2022 r. nie wynikała konkretna data wypowiedzenia, lecz jedynie ogólne odesłanie do umowy. Sąd uznał więc, że prawidłowego wypowiedzenia nie udowodniono.
Wobec tych braków sąd uznał za zbędne badanie zarzutu niedozwolonych postanowień umownych. Oddalenie powództwa nie było zatem wynikiem oceny takich postanowień.
Co wynika z tej sprawy?
Najważniejsze rozróżnienie dotyczy istnienia długu i jego udowodnienia. W tej sprawie sąd uznał, że strona dochodząca zapłaty nie wykazała podstaw ani wysokości roszczenia. Nie należy zastępować tego ustalenia stwierdzeniem, że sąd dowiódł, iż do zawarcia umowy lub wypłaty pieniędzy nigdy nie doszło.
Na wynik wpłynęło kilka odrębnych braków: dotyczących umowy, przekazania środków, wyliczenia żądania i wypowiedzenia kredytu. Sprawa pokazuje też, dlaczego sam zapis w księgach banku lub dokument nabycia wierzytelności nie zastąpił dowodów dotyczących zobowiązania pozwanego.
Źródło: wyrok Sądu Rejonowego w Jędrzejowie, I Wydział Cywilny, z 7 listopada 2023 r., sygn. akt I C 104/23, wraz z uzasadnieniem.
* Imiona i nazwiska uczestników opisanej sprawy są fikcyjne. Wprowadzono je dla ułatwienia lektury i zachowania anonimowości osób wskazanych w orzeczeniu.
