KRONIKA SĄDOWA
Opublikowano: 30.10.2026
Nękanie sąsiadek zamiast uciszania. Sąd wymierzył karę

Tłumaczył, że reagował jedynie na hałas z mieszkania piętro niżej. Sąd ustalił jednak, że przez ponad rok nękał dwie sąsiadki i groził im, wywołując uzasadnioną obawę o bezpieczeństwo. Za te zachowania wymierzył mu 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem pracy na cele społeczne.
Awantury pod drzwiami i przez balkon
We wrześniu 2015 r. Anna Majewska* i Katarzyna Wolska wynajęły mieszkanie. Bezpośrednio nad nimi mieszkał z rodzicami Tomasz Malinowski. Jak ustalił sąd, już krótko po wprowadzeniu się lokatorek zaczął oblewać je wodą na balkonie, wykrzykiwać obelgi i przychodzić pod ich drzwi.
Zachowania te powtarzały się i nasilały. Początkowo do zdarzeń dochodziło co dwa miesiące, później w kolejne weekendy, a następnie także w dni powszednie. Mężczyzna uderzał i kopał w drzwi, szarpał za klamkę, hałasował przez uderzanie w podłogę swojego mieszkania oraz groził sąsiadkom pozbawieniem życia i zdrowia.
Według ustaleń sądu kobiety zaczęły obawiać się zwykłych czynności: włączenia telewizora, rozmów i zapraszania gości. Skarżyły się na zachowanie sąsiada, a nad drzwiami mieszkania zamontowano kamerę. Ostatecznie obie wyprowadziły się, uznając, że dalsze mieszkanie w tym lokalu nie jest możliwe.
Ostatnie zdarzenie objęte wyrokiem nastąpiło podczas spotkania urodzinowego Anny 22 października 2016 r. Sąd ustalił, że muzyka grała cicho, a około północy sąsiad zaczął uderzać w drzwi. Kiedy jeden z gości je otworzył, mężczyzna wszczął awanturę i wypowiadał groźby. Anna wezwała policję.
Oskarżony mówił o pojedynczych interwencjach
Tomasz przyznawał się jedynie częściowo do zarzucanego czynu. Potwierdzał uderzanie w drzwi, ale przekonywał, że jego zachowanie było incydentalne i wynikało z głośnej muzyki oraz zakłócania ciszy nocnej. Twierdził, że mocno uderzał, ponieważ lokatorki mogły nie usłyszeć zwykłego pukania.
Zaprzeczał grożeniu kobietom i oblewaniu ich wodą. Wyjaśniał, że zapowiedź zrobienia porządku oznaczała zamiar wezwania policji. Powoływał się również na drażliwość związaną z łuszczycą.
Materiał zawierał także informacje o hałasie z mieszkania kobiet. Anna zeznała, że po jednej z wcześniejszych interwencji dotyczących ciszy nocnej została pouczona. Jedna ze znajomych przyznała, że podczas spotkań muzyka bywała nieco głośniejsza, ale jej ściszanie nie kończyło zachowań sąsiada. Ojciec oskarżonego mówił natomiast, że czasem słyszał muzykę, lecz nie była zbyt głośna i nie przeszkadzała ani jemu, ani żonie.
Dlaczego sąd uwierzył pokrzywdzonym
Sąd uznał relacje Anny i Katarzyny za logiczne, konsekwentne i wzajemnie się potwierdzające. Ich zeznania znajdowały oparcie w wypowiedziach innych świadków, w tym osób obecnych podczas awantur. Nie podzielił wyjaśnień oskarżonego, że chodziło wyłącznie o kilka prób uciszenia lokatorek.
Nagranie z kamery miało określone znaczenie dowodowe: potwierdzało obecność mężczyzny pod mieszkaniem oraz wzywanie policji. Sąd nie przypisał mu roli zapisu wszystkich zachowań objętych zarzutem. Ustalenia opierał na całym zgromadzonym materiale.
W ocenie sądu dowody nie potwierdziły tłumaczenia oskarżonego, że jego działania były reakcją na zakłócanie ciszy nocnej. Sąd zaznaczył też, że nawet rzeczywisty problem z hałasem nie usprawiedliwiałby gróźb i nękania. Wskazał na możliwość rozmowy z lokatorkami lub właścicielami mieszkania, ewentualnie wezwania policji.
Nie uznał również choroby skóry i związanej z nią drażliwości za usprawiedliwienie. Z opinii psychiatryczno-psychologicznej wynikało, że stwierdzone u oskarżonego zaburzenia nie znosiły ani nie ograniczały jego zdolności rozumienia znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem.
Jedna kara za nękanie i groźby
Wyrokiem z 12 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał Tomasza za winnego czynu opisanego w oskarżeniu. Zastosował art. 190a § 1 k.k., dotyczący uporczywego nękania, oraz art. 190 § 1 k.k., dotyczący gróźb, w związku z art. 11 § 2 k.k.
Wymierzył jedną karę: 10 miesięcy ograniczenia wolności oraz 20 godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne miesięcznie. Przy jej ustalaniu na niekorzyść oskarżonego przemawiały długi okres działania oraz pokrzywdzenie dwóch osób. Okolicznością łagodzącą była wcześniejsza niekaralność.
Ze względu na brak dochodów sąd zwolnił oskarżonego z kosztów postępowania i opłaty. Dostarczony materiał nie zawiera informacji o prawomocności wyroku.
Co wynika z tej sprawy?
Dla oceny nękania istotne było nie pojedyncze uderzenie w drzwi, ale powtarzalność zachowań, ich narastanie i kontynuowanie mimo sprzeciwu kobiet. Sąd uwzględnił także skutki: poczucie zagrożenia i ograniczenie swobody korzystania z własnego mieszkania.
Groźba a zamiar jej wykonania
Sąd wyjaśnił, że przy ocenie gróźb nie było konieczne wykazanie obiektywnego niebezpieczeństwa ich realizacji. Znaczenie miało to, czy pokrzywdzone rzeczywiście obawiały się ich spełnienia i czy okoliczności uzasadniały tę obawę. W tej sprawie przemawiały za tym agresja mężczyzny, kopanie w drzwi i szarpanie za klamkę.
Wniosek z tego rozstrzygnięcia dotyczy więc różnicy między zgłaszaniem uciążliwości sąsiedzkich a długotrwałym zastraszaniem. Samo powołanie się na hałas nie zmieniło sądowej oceny konkretnych, udowodnionych zachowań oskarżonego.
Źródło: wyrok Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, III Wydział Karny, z 12 lipca 2018 r., sygn. III K 245/17, wraz z uzasadnieniem.
* Imiona i nazwiska uczestników opisanej sprawy są fikcyjne. Wprowadzono je dla ułatwienia lektury i zachowania anonimowości osób wskazanych w orzeczeniu.
